Grodzisko w Szydłowie należy niewątpliwie do nasłabiej poznanych i jednocześnie do najbardziej zniszczonych w regionie łódzkim. Choć było przedmiotem niewielkich akcji badawczych już w latach 50. i w 1960 r. (przez Tadeusza Poklewskiego), to dopiero ratownicze prace przeprowadzone przez Błażeja Muzolfa z Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi w 2005 r. przyniosły podstawową wiedzę o chronologii obiektu. Został wzniesiony najpewniej już w IX wieku.

DSC_8536K

Szydłów – zdjęcie lotnicze Wiesława Stępnia.

 

Badania koncentrowały się na obszarze położonym bezpośrednio na południe od grodziska, gdzie zarejestrowano ślady osady otwartej towarzyszącej obiektowi.

DSC00084_v1

Szydłów – badania powierzchniowe.

 

Rozpoznano także środowiskowe otoczenie obiektu, rejestrując ślady przekształceń terenu dokonywanych przez wieki działalności ludzkiej oraz kopalnych paleokoryt Neru.

szydlow

Szydłów – mapa magnetyczna na podkładzie zdjęć lotniczych i Numerycznego Modelu Terenu.

 

szydlow-hill1

Szydłów – numeryczny Model Terenu na podstawie pomiarów LiDAR

W przypadku stanowiska w Szydłowie wykonano także analizę Numerycznych Modeli Terenu sporządzonych na podstawie pomiarów LiDAR (wykonanych w ramach programu ISOK). Wraz z analizą zdjęć lotniczych pozwoliły one na zidentyfikowanie śladów, które mogą wskazywać na pierwotny zasięg grodu.

Literatura:

J. Kamińska, 1971, Grody Polski Środkowej w organizacji wczesnopaństwowej, Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, Seria Archeologiczna, Nr 18, s. 41- 74.

A. Chmielowska, P. Marosik, 1989, Wczesnośredniowieczne budownictwo obronne między Prosną a Pilicą, Warszawa ? Łódź.

B. Muzolf, 2010-2012, Wczesnośredniowieczne grodzisko w Szydłowie koło Lutomierska, Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, Seria Archeologiczna 45, s. 393-425.