Rękoraj

Grodzisko w Rękoraju to dobrze zachowany, dwuczłonowy obiekt, który był poddany badaniom archeologicznym w latach 80. XX wieku, przez ekspedycję Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi pod kierownictwem Aldony Chmielowskiej. W wyniku badań rozpoznano dwie fazy rozbudowy obiektu w okresie od IX do XI lub połowy XII wieku. Całość ma powierzchnię około 0,5 ha i składa się z pierścienia zamkniętego wałem o zachowanej wysokości do 4 m oraz odcinkowego wału od strony WN.

Szczegółowe pomiary geodezyjne wykonane w ramach programu oraz wcześniejsze pomiary J.Tyrowicza z 1996 r., wykonane dla Urzędu Ochrony Zabytków w Piotrkowie Trybunalskim, wskazują, że przynajmniej w drugiej fazie swojego istnienia obiekt mógł mieć formę dwuczłonową. Odcinkowy wał od północnego-zachodu pierwotnie prawdopodobnie zamykał drugi człon warowni.

rekoraj-nmt2

Rękoraj – plan warstwicowy grodziska i obszaru położonego na zachód, na którym zarejestrowano relikty towarzyszącej mu osady otwartej.

3d5

Rękoraj – numeryczny Model Terenu grodziska na podstawie pomiarów geodezyjnych.

Obiektem badań w 2013 roku było także otoczenie grodziska. Udało się określić zasięg osady, położonej na zachód od wałów obiektu, która towarzyszyła grodowi zapewne w okresie między X a XII wiekiem.

wsr_poligony

Rękoraj – rozkład materiału z badań powierzchniowych.

DSC_8113K

Rękoraj – Zdjęcie lotnicze grodziska (wyk. W. Stępień)”

 W Rękoraju zdjęcia lotnicze nie przyniosły nowych informacji pomocnych w rekonstrukcji wczesnośredniowiecznego zespołu osadniczego.

Literatura:

A. Chmielowska,1969, Badania na grodzisku wczesnośredniowiecznym w Rękoraju, pow. Piotrków Trybunalski, ?Sprawozdania Archeologiczne?, t. 21, s. 209-213.

Taż, 1979, Wczesnośredniowieczne grodzisko w Rękoraju, woj. Piotrkowskie, Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, Seria Archeologiczna 26, s. 67-83.

Jedna odpowiedź na „Rękoraj