Grodzisko położone jest w obszernej dolinie Warty. Wykorzystało ono naturalne wyniesienie, którego najwyższą część otoczono wałem drewniano – ziemnym, pozostawiając, odcięte fosami niewielkie „kępy”: północną i południową, na których rozkładało się osadnictwo otwarte.
Wykopaliskowe badania archeologiczne przeprowadzono w Ewinowie 1966 i 1967 r. w ramach ekspedycji Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN, pod kierownictwem Andrzeja Nadolskiego i Tadeusza Poklewskiego. W 2003 r. Michał Kara i Grzegorz Teske przeprowadzili tutaj dalsze badania weryfikacyjne o niewielkiej skali. Pozyskano wówczas drewniane belki z konstrukcji wału, które poddano analizie dendrochronologicznej. Wykazała ona, że gród wzniesiono po roku 900 AD.
W trakcie badań nieinwazyjnych z 2014 r. przeprowadzono dwie misje lotnicze połączone z wykonaniem serii ukośnych i prawie prostopadłych zdjęć. Pozwoliły one na rozpoznanie sytuacji geomorfologicznej (liczne ślady peleokoryt w dnie doliny Warty) oraz zadokumentowanie stanu zachowania obiektu. Porównanie aktualnych zdjęć, z fotografiami wykonanymi jeszcze około 10 lat temu wskazuje na znaczne zarastanie obiektu drzewami i zaroślami, co ma destrukcyjny wpływ na nawarstwienia archeologiczne.

EWINOW_1 (Large)

Ewinów- zdjęcie lotnicze W. Stępień (około 2006 rok)

DSC_5191_K

Ewinów- Zdjęcie lotnicze W. Stępień (lato 2014)

Wykonano także rozpoznanie magnetyczne, w znacznym stopniu utrudnione z powodu silnego pokrycia roślinnością. Ujawniło ono anomalie magnetyczne, które możemy interpretować jako ślady skrzyniowej konstrukcji wału.

ewinow-mag1

Ewinów – Mapa anomalii magnetycznych

Rozpoznanie fosforowe wykazało, że ślady bardziej intensywnego osadnictwa, które wiąże się z deponowaniem związków fosforu do gruntu, można poszukiwać jedynie w rejonie samego grodziska, jak i rozłożonych na pobliskich wyniesieniach osad.

Ewinow

Ewinow – Wyniki badań fosforowych i powierzchniowych

Potwierdziła to analiza rozkładu materiałów powierzchniowych. Dzięki wcześniejszym analizom pomiarów LiDAR udało się wytypować w pobliżu grodziska kolejne wyniesienie, na którym w trakcie weryfikacji powierzchniowej udało się odnaleźć fragmenty wczesnośredniowiecznej ceramiki. W ten sposób rozpoznano kolejną, nieznaną wcześniej osadę, związaną zapewne z grodem.

Literatura:
M. Głosek, Badania na grodzisku w Smulsku i osadnicze w Boleszynie, por. Turek, Sprawozdania Archeologiczne 21, 1969, 197-202.
M. Kara, M. Krąpiec, G. Teske, Wyniki badań archeo-dendrochronologicznych wybranych grodzisk wczesnośredniowiecznych z terenu histroycznej Wielkopolski, przeprowadzonych w 2005 roku, Fontes Archaeologici Posnanienses 42, 2006, 125-144.
T. Poklewski, Spicymierska włość grodowa w średniowieczu. Obraz gospodarczy, Łódź 1975.